رد کردن لینک ها

کلینیک درد

اپیدورال گردن

تزریق اپیدورال داخل لمینار گردنی،سینه ای و کمری

تزریق اپیدورال گردن، داروی استروئید را به فضای اپیدورال در اطراف ریشه های عصبی ستون فقرات می رساند تا درد ناشی از عصب های تحریک شده ستون فقرات را کاهش دهد (درد پشت، درد پا و یا درد های دیگر). استروئید مورد استفاده در تزریق استروئید اپیدورال، التهاب این اعصاب را که اغلب منبع ایجاد درد هستند، کاهش می دهد. هدف از تزریق این است که به کاهش درد بیماران به منظور بهبود توانایی در برنامه توانبخشی شان، کمک شود.

تزریق استروئید اپیدورال به میزان قابل توجهی باعث کاهش درد در حدود 50٪ از بیماران می شود. این کار با رساندن مستقیم استروئیدها به ناحیه دردناک برای کمک به کاهش التهابی که باعث درد شده انجام میشود. تصور می شود که این تزریق به حذف یا مقلوب شدن پروتئین های التهابی که باعث بروز درد هستند کمک می کند. علاوه بر کاهش درد، پس از کاهش التهاب، روند طبیعی بهبودی نیز می تواند سریعتر رخ دهد.

اعصاب نخاعی به علت تحریک یک دیسک آسیب دیده و یا تماس با یک تیغه استخوانی (bone spur)، ممکن است ملتهب شوند. بسته به اینکه کدام بخش از اعصاب ستون فقرات ملتهب شده، درد و یا علائم دیگر (مانند بیحسی، سوزن سوزن شدن) ممکن است در مناطق مختلف بدن دیده شود.

آناتومی اعصاب نخاعی و دورا

دورا نام غشاء ای است که ریشه های عصبی در ستون فقرات را پوشش میدهد. در اطراف دورا یک فضای آستر مانند وجود دارد که فضای اپیدورال نامیده میشود. قبل از اینکه اعصاب بتوانند از ستون فقرات به بازوها، قفسه سینه و پاها برسند، از فضای اپیدورال عبور می کنند و از طریق سوراخ های کوچکی خارج می شوند. داروی استروئید تزریق شده در واقع در فضای اپیدورال اثر میکند.

نحوه تزریق استروئید در اپیدورال

فرآیند تزریق استروئید در اپیدورال شامل مراحل زیر است:

  • ابتدا یک رگ گرفته می شود تا در صورت لزوم بتوانیم داروی آرام بخش را استفاده کنیم.
  • بیمار روی یک تخت اشعه ایکس دراز میکشد و پوست به خوبی ضد عفونی می شود.
  • ناحیه ای که قرار است سوزن اپیدورال قرار داده شود با بی حسی موضعی بیحس می شود.
  • فلورسکوپی (یک روش هدایت به کمک اشعه ایکس است که پزشک می تواند موقعیت و حرکت سوزن را پیگیری کند) برای هدایت سوزن کوچک به فضای اپیدورال استفاده می شود. بیمار در این هنگام ممکن است احساس فشار کند. فلوروسکوپی برای این مرحله ضروری است تا پزشک بتواند محل درست تزریق را با اطمینان مشخص کند.
  • یک ماده کنتراست تزریق می شود تا تأیید کند که دارو به عصب آسیب دیده در فضای اپیدورال گسترش می یابد.
  • ترکیبی از داروهای بیحس کننده (آرامبخش) و داروهای ضد التهابی آهسته رهش (استروئید) تزریق می شود.

این فرآیند معمولا حدود 30 دقیقه طول می کشد، و پس از آن حدود یک تا دو ساعت زمان ریکاوری در کلینیک است. در روز تزریق استروئید اپیدورال، بیمار نباید رانندگی کند و به استراحت نیاز دارد همچنین در روز تزریق از فعالیت های شدید باید اجتناب شود.

پیامد ها و پیگیری در تزریق اپیدورال

به دنبال تزریق اپیدورال گردن، مقداری بی حسی موضعی، ،ممکن است در دست یا پای بیمار رخ دهد که ناشی از ماده .بیحس کننده است و معمولا بعد از چند ساعت از بین می رود. اگر درد باقی ماند، باید به پزشک گزارش شود، و نهایتا بیمار باید «وجود درد» را در هفته آینده ثبت کند تا در مراجعه بعدی بتواند به پزشک نشان دهد. پزشک باید از نتایج در این هفته مطلع شود تا بتواند برای اقدام بعدی و / یا تغییر در صورت نیاز تصمیم بگیرد.

ممکن است در چند روز اول درد بیمار کمی افزایش یابد که این احتمال دارد بعلت از بین رفتن اثر داروی بی حسی ،قبل از اینکه اثر استروئید بروز کند و کارساز واقع شود، رخ دهد. بهبودی درد معمولا در عرض 10 روز پس از تزریق اپیدورال اتفاق می افتد و ممکن است بین یک تا پنج روز پس از تزریق، ایجاد شود.

داروهای معمول ممکن است پس از تزریق استروئید اپیدورال تجویز شوند. یک تا دو روز طول میکشد تا بیمار بتواند به فعالیت های منظم خود بازگردد. هنگامی که درد بهبود یافت، ورزش منظم ممکن است در بهبود موثر واقع شوند. حتی اگر پیشرفت قابل توجه باشد، فعالیت ها باید به آرامی و در بیش از یک تا دو هفته افزایش یابند تا از عود درد جلوگیری شود.

مثل هر روش پزشکی دیگر، تزریق استروئید اپیدورال نیز میتواند خطرات بالقوه خاص مثل درد کمر، درد پا یا درد بازو را در پی داشته باشد. یکی از مهمترین مسائلی که باید مورد توجه قرار گیرد این است که این روش فقط جهت تعداد خاصی از بیماران موثر است و باید با نظر مستقیم پزشک معالج تصمیم گیری شود.

تاثیر تزریق اپیدورال گردن

تزریق استروئید اپیدورال همیشه موثر نیست اما در اغلب موارد، تسکین درد دائمی خواهد بود. در بقیه افراد، درد به اندازه کافی کاهش می یابد تا بیمار بتواند به کمک ورزش پیشرفت کند، که این نهایتا به بهبودی بیمار کمک می کند و در طولانی مدت به کاهش درد منجر میشود.

اگربا اولین تزریق اپیدورال بهبودی قابل ملاحظه اتفاق بیفتد، نیازی به تکرار اینکار نیست. اگر بهبودی جزئی (بیشتر از 30٪ بهبودی) وجود داشته باشد، تزریق اپیدورال ممکن است برای بهبود بیشتر، تکرار شود، یا ممکن است لازم باشد آزمایشهای بیشتری انجام شود تا دقت بیشتری در تخمین میزان درد بیمار مرتفع شود. در یک دوره یک ساله، حداکثر سه تزریق استروئیدی اپیدورال ممکن است انجام شود که باید حداقل دو تا چهار هفته از هم فاصله داشته باشند. اگر تزریق اولیه سود کمی(کمتر از 30٪ کاهش درد) داشته، پزشک ممکن است برحسب مورد، تصمیم بگیرد که تزریق را تکرار کند یا یک درمان دیگر را امتحان کند .

عوارض و خطرات بالقوه

همانند تمام روش های پزشکی، خطرات بالقوه ای مرتبط با تزریق استروئید اپیدورال وجود دارد. با این حال، به طور کلی خطر پایین است و بروز عوارض نادر است. خطرات احتمالی عبارتند از:

  • عفونت: عفونت های کوچک در 1٪ تا 2٪ از همه تزریق ها ممکن است رخ بدهد درحالیکه عفونتهای شدید، در 0.1٪ تا 0.01٪ از تزریق ها رخ می دهند که بسیار نادر محسوب میشود.
  • خون ریزی: یک عارضه نادر، خونریزی است که معمولا در بیمارانی که مبتلا به اختلالات انعقادی هستند رخ میدهد.
  • آسیب عصبی: این عارضه بسیار نادر، می تواند از ضربه مستقیم سوزن ناشی شود و یا به طور ثانویه بعلت عفونت و یا خونریزی رخ دهد.
  • سوراخ شدن دورا: در 0.5٪ از تزریقها اتفاق می افتد و ممکن است سردرد (گاهی سردرد نخاعی نامیده میشود) ایجاد کند که معمولا در عرض چند روز بهتر می شود.

در مورد تزریق اپیدورال در ناحیه گردن، فلج شدن یک خطر محسوب نمیشود چون نخاعی در ناحیه تزریق استروئید اپیدورال در این ناحیه وجود ندارد. علاوه بر خطرات  معمول تزریق، تقریبا 2٪ بیماران عوارض جانبی اپیدورال را تجربه خواهند کرد، مانند:

  • احساس گرما (“گرگرفتگی”) به مدت چند روز
  • احتباس مایعات، افزایش وزن، یا افزایش اشتها
  • فشار خون بالا بصورت گذرا
  • نوسانات خلق، تحریک پذیری، اضطراب، بی خوابی بصورت گذرا
  • بالا رفتن قند خون بصورت گذرا ( بیماران دیابتی باید قبل از تزریق به پزشکان مراقبت های اولیه خود اطلاع دهند)
  • کاهش ایمنی بدن بطور گذرا
  • تزریق استروئید اپیدورال کمری نباید برای بیمارانی که عفونت باکتریایی موضعی یا سیستمیک دارند، باردار هستند (در صورت استفاده از فلورسکوپی) و یا مشکلات انعقادی دارند انجام شود.البته در مورد زنان باردار با گاید سونوگرافی تزریق امکان پذیر است. تزریق اپیدورال برای بیمارانی که درد ناشی از تومور یا عفونت دارند نیز ، نباید انجام شود، و اگر مشکوک باشند، قبل از تزریق باید MRI انجام دهند تا اطمینان حاصل کنند.
  • برای بیماران مبتلا به آلرژی نسبت به دارو، افراد مبتلا به مشکلات پزشکی کنترل نشده(مانند نارسایی احتقانی قلب و دیابت) و کسانی که مصرف آسپرین یا داروهای ضد انعقاد دارند (مانند تیکلید، پلاویکس) ،تزریق ممکن است انجام شود، اما با احتیاط بسیار.